«Duai jau tradir insatge a vus?

Jau sun la lieur da Pasca.

Mintga primavaira zup jau las lieurs da tschigulatta ed ils ovs da Pasca per ils uffants.

Oz semtg jau las colurs e damaun coluresch jau ils ovs.

Quest onn vi jau colurar els spezialmain bain.

Fin che la giaglina ed il cot portan ils ovs hai jau anc in pau peda.

Vulais vus entant vesair las lieurs da tschigulatta?»

«Qua en tschaler èsi stgir e frestg.

Tut las lieurs da tschigulatta èn gia prontas.

Ils uffants vegnan ad avair il detg plaschair!

Tadlai, il cot chanta. Uss arrivan ils ovs.»

«Tge massa ovs!», sa legra la lieur da Pasca.

Il cot cloma: «Nus laschain qua il char annex cun ils ovs.»

«Cococ, cococ», fa la giaglina,

«tut quests ovs avain mias amias ed jau fatg!

E cotg als avain nus era gia.»

Per dar adia chanta il cot «chicherichichi».

«Spetgai!», cloma la lieur da Pasca.

«Jau vi era seser in tochet cun vus sin il tractor.

A mai plaschi uschè bain, cura ch’i zaccuda.»

E co che quai zaccuda!

La lieur da Pasca ri dal plaschair.

Ma tuttenina cupitga ella giu dal tractor – padamfpamf.

«Au, au! Mia toppa!», planscha ella.

«Oje, ti has segir sturschì tia toppa», cratschla la giaglina.

«Sta murquiet! Jau l’enfasch.

Per duas emnas na dastgas ti ussa betg pli muventar tia toppa!»

«Betg muventar? Quai è nunpussaivel!», cloma la lieur da Pasca tut agitada.

«Fin Pasca stoss jau colurar tut ils ovs!»

«Cococ, nus ta pudessan gidar.»

«Na, chara giaglina, quai na va deplorablamain betg», di la lieur da Pasca.

«Mo nus lieurs pudain colurar ils ovs da Pasca cun nossas toppas lomas.

Tge duai jau pomai far?

Ussa na poss jau colurar nagins ovs e zuppar nagut!

Senza ovs da Pasca colurads na datti insumma nagina Pasca!»

Las columbas che sesan sin la saiv han udì mintga pled.

Ellas sa cusseglian e sgolan davent.

La lieur da Pasca è trista.

Mo – tge è quai?

Ella auda sigliots da massa toppas-lieur.

Tut surstada siglia ella en pe e cloma:

«Per fortuna vegnis vus! Vulais vus gidar mai?»

Pli e pli bleras lieurs sigliottan natiers dals pli differents pajais dal mund.

La lieur da Pasca ha grond plaschair.

Ella las mussa co maschadar las colurs per ils ovs.

Plain premura sa mettan las novas amias ed ils novs amis a la lavur e colureschan ils ovs cun grond quità.

Ellas rian, baterlan e raquintan da lur viadi.

La lieur da Pasca las contempla tut intgantada.

Ils ovs èn in pli bel che l’auter.

La notg avant la dumengia da Pasca sa schluitan las lieurs vers las chasas.

Ellas zuppan svelt ils bels ovs e las lieurs da tschigulatta.

«Guardai, ina carotta!», scutina la lieur da Pasca.

«Ils uffants han era preparà insatge bun per nus!»

Anc avant ch’il sulegl levia èn tut las lieurs da tschigulatta e tut ils ovs zuppads.

«Ussa faschain nus ina festa da lieurs!», cloma la lieur da Pasca.

«Cun musica e sigliots selvadis, cun dent-liun, salata da chau e carottas!»

Tut las lieurs sigliottan e fan chambroclas e mangian l’entir di e l’entira notg.

Cura che las lieurs sa mettan sin via per turnar a chasa cloman ellas en tut las linguas:

«Hasta luego!»

«Güle, güle!»

«Arrivederci!»

«Auf Wiedersehen!»

«A revair! L’auter onn vegnin nus puspè!»

Indicaziuns bibliograficas

Silvia Hüsler. Tgi gida la lieur da Pasca? In cudesch da maletgs intercultural. [Text accumpagnant tar l’ediziun tudestga «Wer hilft dem Osterhasen»]. Turitg 2009. Funtauna: http://www.lehrmittelverlag-zuerich.ch/Portals/1/Documents/shop/downloads/Osterhase_romanisch.pdf. Tut ils dretgs d’autur(a) / chasa editura resalvads. Ediziun epub: www.chattà.ch (2013).